13 eveline van bogerijen

Oude muren en vloeren, waar zichtbare sporen zijn achtergelaten, vormen een bron van inspiratie. Dit vanwege het monumentale karakter, de spannende afwisseling van grove en fijne elementen en de mystiek die erachter schuil gaat.

Via mijn schilderijen reageer ik op dit gegeven in een abstracte vormentaal. Grotere en kleinere, vierkante en rechthoekige aangetaste vlakken geven een structuur aan. De huid heeft vele, nog zichtbare lagen waardoor er diepte ontstaat op het vlak. Het werk laat zich alshetwaren lezen als een oude vloer of muur. De tijd is zichtbaar geworden door een veelheid aan krassen, vlekken en lijnen met verschillende materialen aangebracht.

In het voornamelijk abstracte werk vindt steeds een synthese plaats tussen aangetaste vlakken en de tekening, tussen een monumentaal gebaar en een poëtisch karakter.

”ruimtelijke begrenzingen niet zien als een voldonge feit, maar als een verschuiving van ruimte en tijd”